2026’nın ilk ayında dernekte daha çok ofis çalışmalarına ve iç organizasyon işlerine odaklandık. Bu süreç, bağımsız çalışma ve zaman yönetimi becerilerimi geliştirmemi sağladı. Etkinlikler nispeten sakin geçse de bu durum
Nerelisin? Çek Cumhuriyeti’ndenim, dağların yakınında küçük bir kasabadan. Memleketimde sadece yaklaşık üç bin kişi yaşıyor — çoğumuz birbirimizi tanırız, her yere yürüyerek gideriz ve manzara yemyeşildir. Öte yandan İzmir, milyonlarca
İzmir’de iki ay geçirdikten sonra eve dönmek için valizimi toplarken bu deneyimin beni nekadar şekillendirdiğini fark ediyorum. Bu gönüllülük yolculuğu, daha önce hiç tanımadığım birülkeyi yalnızca bir turist olarak değil,
Gönüllülük yolculuğumun son haftaları yaklaşırken, bu şehrin hayatımın ne kadar parçası haline geldiğini düşünüyorum. Artık İzmir, haritada bir varış noktası değil; kendimi evimde hissettiğim bir yer. Her köşe başı bir
Merhaba, benim adım Karolina. Polonyalıyım, 21 yaşındayım ve kısa süre önce İzmir’de PiGençlik Derneği’nde geçirdiğim harika gönüllülük maceramı tamamladım. Bu proje, Türkiye’ye ilk kez ayak basışımdı. İzmir’in gürültülü ve tahmin
Ve işte böyle, göz açıp kapayıncaya kadar iki ay geçti bile ve artık çantalarımı toplama zamanı geldi. Bu arada merhaba herkese, ben Eloise, Fransa’danım, 25 yaşındayım ve kısa dönem gönüllülük
İzmir’de geçirdiğim bu son aylar hayatımın en güzel ve en yoğun dönemlerinden biriydi. İlk geldiğimde neyle karşılaşacağımı tam olarak bilmiyordum — yeni bir ülke, yeni bir dil, yeni insanlar… Ama şimdi ayrılmaya hazırlanırken, bu deneyimin beni ne kadar derinden etkilediğini fark ediyorum.
Tekrar merhaba! Burada son yazdığımdan beri neler oldu?Teknik olarak pek bir şey olmadı. Her gün birbirine benziyor ve atölye mekanı değişmiyor, ama bu kurulu düzende ve gönüllülüğümüzün sonuna yaklaştığımız aylarda sihirli bir şeyler var.Son 9 ayda yakınlaştığımız insanlar arasında havadaki heyecanı ve bazen de hüznü şimdiden hissedebiliyoruz.
Bu son blog yazısı kesinlikle burada geçirilen 9 ayın sonucu olarak yankılanacak. Bir hafta içinde artık Karşıyaka’dan Pasaport’a feribotla geçmeyeceğim; son aylarda defalarca yaptığım gibi. Onun yerine, artık Çeşme’ye arkamı dönüp, rotamı Yunanistan’ın Sakız Adası’na, ardından İtalya’ya ve sonunda Fransa’ya çevireceğim.
Merhaba! Türkiye’deki gönüllülük deneyimimle ilgili dördüncü ve son blog yazıma hoş geldiniz. Ben İtalya’dan Laura. Son dokuz aydır İzmir’de yaşıyor ve gönüllü olarak çalışıyorum. Bu yazıda atölyelerim ve burada geçirdiğim