İzmir’de geçirdiğim bu son aylar hayatımın en güzel ve en yoğun dönemlerinden biriydi. İlk geldiğimde neyle karşılaşacağımı tam olarak bilmiyordum — yeni bir ülke, yeni bir dil, yeni insanlar… Ama şimdi ayrılmaya hazırlanırken, bu deneyimin beni ne kadar derinden etkilediğini fark ediyorum.
Elbette zor anlar da oldu. Uzun günlerin yorgunluğu, evden uzak olmak, kültürel farklılıklar, dil engelleri… Ama tüm bunlar tanıdığım insanlar sayesinde yumuşadı — hatta dönüştü. Diğer gönüllüler benim için ikinci bir aile gibi oldular. Her şeyi paylaştık: işi, akşam yemeklerini, kahkahaları, bazen gözyaşlarını bile. Birbirimize destek olduk, birlikte büyüdük. Ve yavaş yavaş İzmir bana ev gibi gelmeye başladı.
Bu şehrin içinde özel bir şey var. Belki ışığı, belki denizi, belki insanlarının samimiyeti, belki de akşamları canlanan sokakları… Biliyorum ki burada kalbimin bir parçasını bırakıyorum. Ve yanımda sayısız anı götürüyorum: birlikte yaptığımız projeler, çocukların gülüşleri, atölyeler, spontane danslar, paylaşılan yemekler, geç saatlerdeki sohbetler, küçük maceralara dönüşen geziler…
Ama en çok da yaşadığım şeyin gerçek olduğunu bilerek dönüyorum. Beni değiştiren bir şey. Gözlerimi açan, beni görülmüş ve değerli hissettiren insanlarla tanıştım. Daha sabırlı, daha meraklı, daha açık fikirli olmayı öğrendim. İletişimin kelimelerin çok ötesine geçtiğini gördüm.
Bu sadece bir gönüllülük deneyimi değil. Bu bir hayat deneyimi. Ve herkese anlatacağım, çünkü herkesin hayatında en az bir kez böyle bir şey yaşaması gerektiğine inanıyorum. Bu, nasıl seveceğini, zorlukların üstesinden nasıl geleceğini ve küçük şeylerin kıymetini nasıl bileceğini öğretiyor.
Şimdi veda zamanı geldiğinde her şey biraz buruk hissettiriyor. Gitmek istemiyorum ama bu hüzünlü ve nostaljik hislerin hepsi bu yaşadıklarımın güzelliğinin bir parçası. Bu duygular, yaşananların anlamlı olduğunu gösteriyor. Gerçek olduğunu gösteriyor.
Teşekkür ederim PIYA, bana bu fırsatı verdiğin için. Teşekkür ederim Informagiovani, her zaman yanımızda olduğun için. Teşekkür ederim ailem gibi olan gönüllü arkadaşlarıma. Teşekkür ederim beni kucaklayan Türk dostlarıma. Ve teşekkür ederim İzmir, bana verdiklerin için.
Kalbimde her zaman bir yerin olacak.