Tekrar merhaba! Burada son yazdığımdan beri neler oldu?Teknik olarak pek bir şey olmadı. Her gün birbirine benziyor ve atölye mekanı değişmiyor, ama bu kurulu düzende ve gönüllülüğümüzün sonuna yaklaştığımız aylarda sihirli bir şeyler var.Son 9 ayda yakınlaştığımız insanlar arasında havadaki heyecanı ve bazen de hüznü şimdiden hissedebiliyoruz.
Hayatımın en çılgın macerasıydı, beni tamamen değiştirdi.Henüz bitmemiş olsa da ilk uzun dönem gönüllüler bu ay İzmir’den ayrılmaya hazırlanıyor, bu yüzden birçok veda ve son paylaşılan anlar olacak.Yakında, atölyeler ve burada tanıştığımız nazik ruhlar sadece bir anı olacak ve herkes kendisi için sırada ne olduğunu çözmek zorunda kalacak.Ama hayatın güzelliği de bu; insanlar gelir ve gider, biz sadece şimdiki zamanda onlara değer verebiliriz.Geçtiğimiz aylarda Türkiye’yi dolaşma ve yeni şehirler ziyaret etme şansım oldu.En şaşırtıcı yer Konya’ydı; burada zengin kültürel mirasa daldık, çok nazik insanlarla tanıştık ve o bölgeden bilinen özel yemekler yedik.Ankara’yı ve tüm önemli tarihi yerlerini görme fırsatım olduğu için de minnettarım.Ama en sevdiğim yer Kapadokya bölgesi oldu. Aşk Vadisi’nde yürüdük, tarihinin derinliklerine daldık ve birçok fotoğraf çektik. Birlikte gittiğim tüm gönüllülere teşekkür etmek istiyorum, çünkü sizler olmasaydınız bu kadar eğlenceli olmazdı. Seyahatlerden dönmek daha az heyecan vericiydi ama beni bekleyen başka bir macera vardı. Türkiye’de deneyimlediğim için çok mutlu olduğum Ramazan’ın sonu olan Bayram, hiçbir şey yapmadan sadece dinlenerek geçti.
Aylarca memleketime dönmedikten sonra sonunda Polonya’ya ziyarete geldim. Biletlerimi aldığımdan beri o anı heyecanla bekliyordum. Ailemi, evimi ve daha önce değerini bilmediğim Polonya yemekleri gibi basit şeyleri özlemiştim. Orada bir hafta geçirdim ve ne kadar değiştiğimi fark ettim. Umarım iyi yöndedir. Değişimi seviyorum, iyi ya da kötü olsun, heyecan verici bir şey ve rutini kırmamıza yardımcı oluyor. Fransa’dan gelen yeni, kısa dönem bir gönüllüyle tanıştık. Onun enerjisi, bu ülke hakkındaki tüm küçük şeyleri fark etmemizi sağladı ve bize taze bir bakış açısı ve fikirler verdi. Bazı şeyler değişmedi, hâlâ İngilizce Konuşma Kulüpleri yapıyorum ve buradaki hayatıma devam ediyorum. Mekanlar ve katılımcılar değişiyor, bu yüzden asla çok sıkıcı olmuyor; eğlenceli hale getiriyoruz ve sahip olduğumuz şeylerle yaratıcı olmaya çalışıyoruz.
Ayrıca seçtiğimiz konuda kendi atölyelerimizi yönetme fırsatımız da oluyor ve arkadaşım ve ev arkadaşım Camilia sayesinde, beklediğimizden bile daha iyi sonuçlanan bir koşu etkinliğine katıldık.Farklı yaşlardan büyük bir grup insan topladık, koştuk, yürüdük ve birlikte bir şeyler atıştırdık.Kulüpleri yönettiğim zamanları her zaman hatırlayacağım ve kim bilir, belki gelecekteki kariyerimde faydalı olur.Yeni soru ortaya çıkıyor: Sırada ne yapacağız? Bizi nelerin beklediğini tahmin edemeyiz, ancak olasılıkları araştırıyoruz ve bazılarımız hayallerindeki üniversitelere veya stajlara kabul ediliyor.
Bu beni mutlu ediyor ve heyecanlandırıyor, çünkü hala genciz ve dünya ayaklarımızın altında. Tüm gönüllülerle birlikte yaşamış ve anları paylaşmış olduğum için çok minnettarım. Onlar sayesinde farklı yaşam biçimlerini ve peşinden gitmeye değer yeni seçenekleri tanıdım. Son gibi hissettiriyor ama bu sadece maceralarımızın başlangıcı. Ayrı yollara gideceğiz ama belki kader bizi ileride bir araya getirir. Hepinize en iyisini diliyorum çocuklar. Hepiniz bu değişimi bu kadar özel ve unutulmaz kılan parçaydınız.
Şu an itibarıyla bu ay İzmir’de yaşadığımız son ay. Bu gerçeği kabul ettim ve onunla barışmaya karar verdim. Kimseyi tutamam, bu bencillik olurdu. Şimdi, bırakıp devam etme zamanı. Sakinliği ararken kabilemi buldum, uzun süreli anılar paylaştım ve hiç düşünmediğim bir şekilde büyüdüm. Zaman işliyor ve burada olmak için en değerli kaynağımızı adadık. Bu projeye katılma fırsatı için ve varlığınız için teşekkür ederim.
